บทที่ 72 ตอนที่ 21.1 อย่างจำใจ

ติณฑ์ Part

จึก ๆ ๆ “อืมม” แม้จะรำคาญเพราะง่วงเหลือเกินแต่การสะกิดของใครสักคนทำให้ผมต้องฝืนลืมตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่แล้วหัวใจกลับหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้าเมื่อได้เห็นเต็มสองตาว่าบุคคลที่ยืนรายล้อมอยู่รอบเตียงแต่ละคนคือคนที่ผมกลัวทั้งนั้น ลุงโยชี้ไม้ชี้มือเป็นคำสั่งให้ออกไปคุยข้างนอก พอห...